Walls

Remember those walls i build.....

Als muren konden praten, was geen geheim meer veilig.

Als muren konden praten, konden ze helpen anderen muren af te breken.

Als muren konden praten, prikten iedereen zo door het leven heen.

Als muren konden praten, was er niet zoveel onbegrip geweest.

 -X-

Trust is Gone

In de steek gelaten worden door je beste vriendin... It hurts. Toegeven hoeveel pijn het heeft gedaan, valt me zwaar. Ik geef niks meer om haar, nu in in ieder geval niet meer. Het enige wat nog steeds pijn doet, is de manier dat iemand zo met je om kan gaan. Hoe iemand zo ontzettend egoistisch is. Ik kan daar met me hoofd niet bij. Hoe kun je je alleen maar aan jezelf denken, aan een happy end voor jezelf. Hoe kun je jezelf altijd belangrijker vinden dat de persoon die een groot deel van je hart bezit. HOE KON JE MIJ ZO IN DE STEEK LATEN, TERWIJL IK JE MEER NODIG HAD DAN OOIT. 

 Maar wat nog het meeste pijn doet, is het feit dat het niet uitmaakt hoe egoistisch je bent. Zij zit nog steeds in onze vriendinnengroep, want ze wordt keer op keer vergeven. En ze kiest wel steeds voor zichzelf, waardoor ze ook nog is, alleen maar de leuke dingen van de vriendschap meemaakt, maar als het moeilijk is, rent ze weg om ergens anders lol te maken en wanneer de zon weer schijnt wandelt ze vrolijk terug. Ik kan niks anders zeggen dan dat ik haar haat. diep vanuit mijn hart haat ik haar gewoon. Ik haat haar voor het feit dat ze liever had gehad dat ik mezelf zo depressief voelde en van een brug ging springen, dan ooit een minuut aandacht aan mij te besteden ten kostte van de leuke kant van het leven. Het ergste is dat zij het vertrouwen in de wereld mij ontnomen heeft. Ik voel me meer eenzaam dan ooit, omdat ik het gevoel heb er daadwerkelijk alleen voor te staan. Zo vaak wil ik iemand bellen, alles eruit gooien. Of tickets kopen van me spaargeld en verdwijnen voor weet ik hoelang. Op zoek naar bewijs dat mensen met een gouden hart nog steeds bestaan.....

 -X- 

Faith

Starend naar de werkzaamheden aan de overkant. Het geluid van muziek die me oren in dreunt. Ik luister maar hoor eigenlijk niks, op een zinnetje na: Alles wat ik wil, lijkt zo ver weg van mij. Als je de rest van het liedje kent, vraag je je af, wat dit liedje in hemelsnaam bij zou kunnen dragen aan een sombere stemming. Maar die woorden... Het is alsof ze op dit moment meer over mij weten, dan ik zelf nu doe. Ik mis haar, ik mis het meisje dat altijd zo vrolijk was. Het meisje dat niks liever deed dan actief bezig zijn. Het meisje dat overal ja op zei. Het meisje dat zo gezond kon leven. Het meisje dat zo goed kon concentreren. Het meisje dat nooit opgaf. Als ik in de spiegel kijk, herken ik haar niet meer. Ze kijkt me aan met haar vermoeide ogen, waar de kringen 24/7 onder staan. Haar broeken passen al een hele tijd niet meer en dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Ze huilt, ze huilt als zovaak. Het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is geworden....

Hope is the only thing stronger than fair. Waarom voelt het dan niet zo? Waarom voelt het alsof dit echt het laatste beetje energie is, waarop ze nog voortduurt.  Na zoveel jaren, lijkt hoop verderweg dan ooit, en elke dag dat de zon opkomt, elke dag dat de uren voorbijstrijken lijkt die hoop zijn weg te vorderen, naar een plaats nog verder weg van het meisje. Ik praat over het meisje over een zij. Want zij lijkt niet meer bij mij te horen. Zij heeft mij overgenomen en veranderd in iets, wat ik helemaal niet wil zijn. En hoe hard ik ook vecht, elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde, Zij vecht nog veel harder om een deel van mij te blijven. Elke dag lijkt een happy ever after verder weg dan ooit...

 -X- 

Story of my life

Tijd voor een echte grote stap, na het eerste onzinblogje van gisteren, is het tijd eraan te geloven. Ik ben deze blog begonnen om over mijn leven te vertellen en misschien zo dingen te kunnen verwerken. Wat is dan beter om maar met de deur in huis te vallen. Diagnose: al jaren zwaar depressief. En ik zal je een tipje van de sluier geven: 19 jaar oud. En toen stonden me handen stil, want wat moet ik nu vertellen en waar zal ik beginnen..... 

Wat het zo zwaar maakt?? Mijn mega pokerface! en daarbij het grote onbegrip vanuit de wereld. Klinkt gek, maar die twee staan samen in verband. oow misschien vergeet ik het allerbelangrijkste: ik ben een binnenvetter. Heel handig als je juist over je gevoelens moet praten! Doordat ik alles opkrop, en een glimach van hier tot tokio vorm, elke dag dat ik naar buiten ga, zijn er maar heel wening mensen die je serieus nemen. Niet dat heel veel mensen het weten, want ik praat er niet graag over. Maar die mensen die het weten of ik bij wie ik ooit een begin heb gemaakt om het te vertellen, die haakte snel af als geschikte kandidaat. Hoe cliché het ook klinkt. Echte vrienden kun je echt maar op 1 hand tellen. Je echte vrienden zijn diegene die door je pokerface heen kunnen prikken, diegene bij wie ik het lef heb om me masker af te zetten en in tranen uit te barsten, diegene die ik 's nachts durf te appen als ik weer eens mezelf in slaap probeer te huilen. Wat me in deze jaren het meeste heeft geraakt is het egoisme waar het grootste gedeelte van de mensheid toch meekampt. Iedereen is vooral bezig met zijn eigen wereldje redden, terwijl die van je beste vrienden soms op instorten staat. Het positieve wat ik dan ook van al die jaren heb geleerd is wie me echte vrienden zijn. Ik hecht me niet meer zo snel aan mensen. ik heb 2 catogerieen: mensen met wie ik fijn omga, om bijv. school/sport gezellig te maken. en mensen om wie ik echt echt echt geef! Wat het aan de andere kant ook moeilijk maakt. Op school is dit heel kenmerkend. Met een groepje meiden hebben we het heel gezellig, en zij zien ons als echte vriendinnengroep. Maar zo zie ik het niet. ik ben blij dat ik ze op school heb, maar vriendinnen zijn we niet. En vriendinnen zijn het eigenlijk sowieso niet, want ik hoor er bij, maar ik hoor er ook niet bij. Ik voel me in de groep ook vaak eenzaam. Zij denken namelijk nogal anders over dingen. Al met al is het een gift dat ik op zo'n jonge leeftijd al kan onderscheiden, wie er toe doen en wie er niet toe doen.

Nogal een overgang van een luchtig verhaal naar dit met deur in huis vallen verhaal. Het is een begin! Ik hoop dat het me lukt langzaam aan zelfs de zwaarste dingen op tafel te gooien. 

 -X-  

First part

Heb je weleens het gevoel dat je iets gewoon moet doen? Niet nadenken over de gevolgen, niet nadenken of het een succes wordt, maar gewoon al je moed bij elkaar verzamelen en ervoor gaan. Nou, zo voel ik me over deze blog. Nog steeds een beetje beanstigend of deze blog wel daadwerkelijk anoniem is. Ze zeggen altijd een nieuw jaar is het sluiten van een 365 pagina's lang boek en een nieuwe schrijven op de manier zoals jij het wilt. Klinkt makkelijk! vind je ook niet!? Was het maar zo makkelijk... Ik doe niet meer aan goede voornemens... Mijn enige voornemen voor dit jaar is gezond en gelukkig zijn! Terwijl de rest van me vriendinnen en vrienden voor twaalf uur weer even begon te zeveren over: afvallen, niet meer zoveel drinken, meer voor school doen blablablalbalba. Ik heb geproost op NOG MEER DRINKEN. Dat is tenminste een voornemen wat ik waar kan maken. Want van al die goede voornemens is over twee weken niks meer over en dan zitten we weer op die zogenaamde: ''meest depressieve dag van het jaar.'' Waarom laten we het zover komen? Wat als we nu eens allemaal voor 2016 het volgende voornemen aan zouden nemen: "Ik ga dit jaar nog meer trots zijn op wie ik ben.'' Niet dat ik daar zelf goed in ben, of iets van waarmaak. Het zou de wereld alleen zoveel mooier maken als we eens trots waren op wie we zijn. Zo, ik heb me eerst angst overwonnen voor dit jaar en mijn eerste echte blog gemaakt. Ik zal jullie beloven dat de tweede een stuk beter zal zijn!!! -X-

secretstory.html